Ajo i kishte kaluar të pesëdhjetat, por dukej si shtatëdhjetë vjeçe, me

fytyrë të rreshkur gjithë rrudha, ndërsa në trup vinte tejet e ligur. Pinte

raki dhe duhan njësoj me burrat, bile duhanin në të shumtën e herëve

e pinte me çibuk. Po ashtu, ishin të njohura në të gjithë zonën dollitë

që ajo ngrinte duke vënë poshtë burra me mustaqe që mbaheshin si

pijetarë të zotë. Patllaken e mbante gjithmonë në brez dhe e hiqte vetëm

në darkë, kur binte për të fjetur. Bujqit e kishin frikë, por kishte shumë

të tjerë që e respektonin për drejtësinë që tregonte, madje kishte raste

ndonjëherë që edhe i ndihmonte. Dobësia e vetme e saj ishte djali, për

të cilin të gjithë e dinin se e kishte lindur ajo vetë, ndërsa në të vërtetë ai

ishte gjaku i atij që ajo e deshi deri në çmenduri, të cilin në fund e vdiq

me duart e saj dhe në popull përhapi lajmin se iku në gjumë, nuk dihej

nga se, mundet t’i kishte pushuar zemra. Darkave, gjysmë e dehur, ajo

merrte djalin në prehër dhe qante.